XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA
Przykazania, o których mowa w XXXI Niedzielę Zwykłą, stanowią podstawę Prawa. Ich dobre zrozumienie daję nam wejście do Królestwa Bożego. W dzisiejszej Ewangelii Jezus rozmawia z Uczonym w Piśmie o Przykazaniu Miłości.
Szema Jisrael, czyli Słuchaj Izraelu
Rozmowa, jaką prowadzi Jezus z Uczonym w Piśmie (tu znajdziesz informację kim byli Uczeni w Piśmie) różni się od tych, które prowadził z przedstawicielami tej grupy. Mężczyzna ma szczere intencje oraz dobrą wolę. Słucha Nauczyciela i zadaje Mu pytania. Jako badacz Prawa Mojżeszowego, jest ciekawy, co sądzi Jezus na temat wagi przykazań.
Tora z hebrajskiego oznacza wskazówkę, pouczenie. Jest to najważniejszy tekst objawiony w religii judaistycznej. Pierwotnie słowo to oznaczało jednostkową przestrogę lub pouczenie ojca lub kapłana. Zawierała bardzo wiele przykazań, bo wg późniejszej tradycji rabinistycznej, aż sześćset trzynaście micwot. Z uwagi na mnogość zaleceń, Uczeni w Piśmie szukali jednego, nadrzędnego przykazania, które by streszczało wszystkie i zarazem było ich podstawą.
Daj naszym słowom sens, a modlitwie siłę ognia
W pogańskim świecie wierzono w politeizm, czyli w wiarę w wielu bóstw. Jezus cytuje słowa z Księgi Powtórzonego Prawa Szema Jisrael, która jest jedną z najważniejszych modlitw w judaizmie. Zakłada wiarę w jedynego Boga. Żydzi jako jedyni wyznawali monoteizm, czyli przeciwieństwo politeizmu.
Takie jest prawo miłości, które dał Pan
Pierwszym przykazaniem, o którym mówi Jezus jest miłość względem Boga. Przykazanie to wzywa nas do miłości Stwórcy całym sobą. Kochać Boga to oddawać Mu cześć, a także oddawać się Jemu na służbę i pragnąć, aby był On z nas zadowolony. Jezus wskazuje, że Boga należy czcić sercem, duszą, umysłem i mocą. Są to pojęcia, które określają człowieka jako całość.
Całym sercem lgnę do Ciebie
Dusza czyli z greckiego psyche oznacza tchnienie, oddychanie, oddech. To pokazuje, że związana jest z naczelną zasadą życia. Logos, które jest również greckim słowem definiuje się jako słowo, odnoszące się do uporządkowania świata, wypowiedzi. Jesteśmy stworzeni przez Boga, przez Jego Słowo. Dał nam tchnienie życia, dzięki któremu istnieje człowiek. Dusza ludzka jest nieśmiertelna, jak naucza Kościół Katolicki.
Serce czyli kardia to nieuchwytne dla naszego rozumu i innych centrum, które może zgłębić i poznać jedynie Duch Święty. To miejsce wewnętrznej głębi, prawdy, w którym dokonujemy wyborów pomiędzy dobrem a złem.
św. Augustyn
Jeżeli Bóg w życiu jest na pierwszym miejscu, wszystko znajdzie się na właściwym miejscu.
Myśli oraz sposób rozumowania muszą być ukierunkowane na Boga. Modlitwa ma wypływać z umysłu i trafiać do serca. Mamy być tu i teraz, wyłącznie dla Niego. Mamy otworzyć się na to co się wydarza wokół nas i być za to wdzięcznym. Należy pamiętać, że wszystko jest darem Pana. Umysł musi być ożywiany miłością ku Bogu. Ożywiany z całą swoją mocą. Miłość do Boga to nie spontaniczne uczucie, a zobowiązanie, którego wypełnienie ma pochłaniać całą naszą energię. To również wierność.
Tobie, Panie mój, poświęcam myśli
Drugim ważnym przykazaniem, o którym Jezus mówi jest miłość względem bliźniego. Kochać drugą osobę to chcieć jego dobra, akceptować go. Należy patrzeć na drugiego oczami Boga, na jego niepowtarzalność, dostrzegać w nim pierwiastek Ducha. Miłować bliźniego jak siebie samego. Tu potrzebne jest stawanie w prawdzie o sobie i innych, a nie jako zakrzywiony obraz mojego ego. Należy pamiętać, że wspólnota Kościoła zakorzeniona jest w Mistycznym Ciele Chrystusa, a więc funkcjonujemy w procesie zbawczym Boga. Pełnie wiary, radości istnienia osiągamy tylko we wspólnocie z innymi. Dobro drugiej osoby jest równie ważne, co nasze.
Jezus wyjaśnia, że nie ma większych przykazań od tych, wymienionych w dzisiejszej perykopie. To droga życia Ewangelią. To esencja nauki chrześcijańskiej – MIŁOŚĆ. Doskonałe wypełnienie Prawa Bożego zawiera się w tych dwóch przykazaniach miłości.
Królestwo Boże wiecznie będzie trwać
Uczony w Piśmie przychyla się do wypowiedzi Jezusa i dodatkowo rozszerza zdanie, że jest to cenniejsze w oczach Boga, aniżeli wszystkie całopalenia i ofiary. Tym mężczyzna uzyskuje pochwałę od Chrystusa za przenikliwość. Zrozumienie czego tak naprawdę Bóg odczekuje od człowieka pokazuje, że jest on już niedaleko od Królestwa Bożego. Ale zaproszenie Boga sięga dalej. Należy nie tylko pojmować umysłem, ale wcielać to w życie. W Liście św. Jakuba czytamy: Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków. Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz – lecz także i złe duchy wierzą i drżą.
Oba przykazania miłości są fundamentem wiary chrześcijańskiej. Bóg mieszkający w naszych sercach ponagla nas do zwracania się również ku innym. Nasza uwaga ma być skierowana na Boga, a szacunek do bliźnich i siebie wypływać ze źródła Bożej miłości. Nie można mówić o miłości do Boga, jeżeli nie darzy się miłością drugiej osoby. Pan zachęca nas byśmy przeżywali całe nasze życie w Jego obecności. On jest ciągle obecny. To człowiek traci Go z oczu, zapominając o Stwórcy. Brak odpowiedzi na miłość to tkwienie w cieniu śmierci.
Dla tych, którzy chcą miłować Go
W Pierwszym liście św. Jana czytamy: Jeźliby kto rzekł: Miłuję Boga, a brata by swego nienawidził, kłamcą jest; albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widział, Boga, którego nie widział, jakoż może miłować? A toć rozkazanie mamy od niego, aby ten, co miłuje Boga, miłował i brata swego. Kochajmy się wzajemnie, bo miłość jest z Boga. I pamiętajmy słowa wypowiedziane przez ks. Jana Twardowskiego: śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą.
Prośmy Pana, abyśmy żyli w światłości jak Jego prawdziwe dzieci. Byśmy potrafili Go kochać szczerym sercem i aby ze źródła Jego miłości wypływała nasza miłość do bliźnich.
