Ojciec Założyciel
ks. Józef Małysiak SDS

„Pragnę też dopiero z nieba Siostrom Betankom więcej pomagać.”

Ks. Józef Czesław Chryzostom Małysiak SDS

urodził się 11 marca 1884 roku w Żywcu. Jego ojciec był nauczycielem ludowym a matka zajmowała się wychowywaniem dzieci, pomimo licznego potomstwa, bo aż dwanaściorga, rodzice potrafili przekazać im bogactwo swojej wiary w Boga i prawdziwie religijne życie. Zaowocowało to powołaniami do służby Bożej, ponieważ Józef i jego brat Juliusz zostali kapłanami, a jedna z sióstr wstąpiła do Zgromadzenia Panien Norbertanek. Szkołę ludową Józef rozpoczął w Makowie Podhalańskim, do Gimnazjum chodził  w Wadowicach, gdzie w 1903 roku zdał maturę. Po zdaniu egzaminu dojrzałości Józef zgłosił się  do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie i w tym czasie studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim. 

Kapłaństwo

Święcenia kapłańskie otrzymał 7 lipca 1907 roku z rąk biskupa Anatola Nowaka w Katedrze Wawelskiej.

Pierwszą nominację ks. Józef otrzymał  na stanowisko wikariusza w parafii Myślenice, zaś po roku został przeniesiony do Jordanowa. Pełnił tu początkowo funkcję wikariusza a potem katechety szkół ludowych. Po dziewięciu latach, w 1917 roku otrzymał posadę katechety w Trzebini koło Krakowa. 

Ojciec wstępuje do Salwatorianów

To właśnie w Trzebini Ojciec zetknął się po raz pierwszy ze Zgromadzeniem Salwatorianów, którzy w 1900 roku przybyli do Polski. Porwany ideą ich Założyciela, ks. Jordana: Dopóki żyje na świecie choćby jeden człowiek, który nie zna Boga i nie kocha Go ponad wszystko, nie wolno ci spocząć”, postanowił wstąpić do tego Zgromadzenia.

W 1918 roku poprosił o zwolnienie z diecezji i po otrzymaniu zgody ordynariusza wyjechał do Hambergu w Austrii. Tu odbył swój nowicjat i przyjął imię zakonne – Czesław, a po złożeniu pierwszej profesji zakonnej w 1919 roku powrócił do Trzebini. Śluby wieczyste złożył 11 października 1922 roku w Krakowie. Do roku 1924 ks. Józef Małysiak pracował w domu Salwatorianów w Trzebini, był to początek jego pracy rekolekcyjnej, następnie w latach 1924-27 był magistrem nowicjatu i ojcem duchownym domu w Krakowie. Powrócił ponownie do Trzebini na stanowisko przełożonego Kolegium Salwatoriańskiego i tutaj w 1928 roku założył pierwszy w Polsce dom rekolekcyjny dla wszystkich stanów. Rozpoczął też wydawanie pisma pt. „Dzwonek Rekolekcyjny” oraz przy użyciu różnorodnych środków propagował ideę rekolekcji zamkniętych. Ks. Józef Małysiak głosił kazania przez radio oraz prowadził kursy instruktorskie dla kapłanów zaangażowanych w prowadzenie misji i rekolekcji. W 1932 roku założył Związek Rekolekcyjny dla byłych rekolektantów w celu pogłębienia korzyści odniesionych  z odprawianych rekolekcji.

Ks. Józef Małysiak zakłada Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej

 Częste wyjazdy do różnych parafii były okazją do zapoznania się z sytuacją duchowieństwa, ich kłopotami i trudnościami. Ks. Józef Małysiak widział problemy, z którymi borykali się kapłani w swojej pracy duszpasterskiej, dlatego w Wielki Czwartek – 17 kwietnia 1930 roku przy współudziale Ireny Parasiewicz powołał do istnienia Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej. Zgromadzenie powstało w Puszczykowie koło Poznania.  

ks. Józef Małysiak z pierwszymi siostrami betankami

W latach 1931-34 ks. Józef Małysiak pełnił funkcję komisarza Zgromadzenia Braci Serca Jezusowego, a także nosił się też z zamiarem założenia męskiego zgromadzenia, które skupiałoby kapłanów i braci zajmujących się głoszeniem misji i rekolekcji. Z tego powodu ks. Józef musiał opuścić swoje Zgromadzenie i w maju 1934 roku wyjechał  z Trzebini do Kielc. Tu od 1934 roku rozpoczął wydawanie dwutygodnika: „Pismo Rekolekcyjne”. Powstało też Zgromadzenie Przemienienia Pańskiego, które jednak po roku czasu przestało istnieć.

W roku 1935 ks. Józef Małysiak przeniósł się do Diecezji Lubelskiej.

Zamieszkał najpierw w Nałęczowie, następnie w 1940 roku na dwa lata wyjechał do Łukowa w Diecezji Siedleckiej. Pełnił tam funkcję wikariusza. W dalszym ciągu prowadził misje i rekolekcje parafialne, w 1948 roku powrócił na teren diecezji lubelskiej, do Kazimierza Dolnego. Został tu rektorem kościoła św. Anny, a po kilku latach ofiarnej pracy rekolekcyjno-misyjnej i usamodzielnieniu się Zgromadzenia Sióstr Rodziny Betańskiej postanowił powrócić do Zgromadzenia Salwatorianów. Powtórnie odbył nowicjat i przyjął imię zakonne – Chryzostom. Po swoim powrocie pełnił jeszcze w Zgromadzeniu funkcję Dyrektora misji i rekolekcji parafialnych, w dalszym ciągu wyjeżdżał na misje. Ostatnie lata swojego życia spędził w Trzebnicy służąc pomocą jako spowiednik i kierownik duchowy oraz jako rekolekcjonista. Zmarł 10 listopada 1966 roku. Ciało zostało złożone w zakonnym grobowcu Salwatorianów w Bagnie na terenie Archidiecezji Wrocławskiej.

Proces beatyfikacyjny

Opinią świętości Ojciec Założyciel cieszył się już za życia – był święty nie tylko w oczach Sióstr Betanek, ale także tych ludzi, z którymi na co dzień przebywał i obcował. 

Stolica Apostolska 11 maja 1995 wydała zgodę na rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego, który rozpoczął się 6 października 1995 roku w Archidiecezji Lubelskiej. Odtąd przysługuje Ojcu tytuł Sługi Bożego.

Gdy człowiek stanie się maleńkim i słabym w rękach Boga, wówczas dopiero będzie narzędziem Bożym.

Dbaj więcej o to, aby być świętą, niż uczoną.

W chwilach ciężkich dobrze jest chwytać za różaniec i przedstawić sobie, że Matka Boża prowadzi Swe dziecko za rękę.

Nie polegaj nigdy na sobie, lecz zawsze ufaj Panu Jezusowi i spoczywaj w Bogu.
ks. Józef Małysiak