1 Niedziela Wielkiego Postu
Od dzisiejszej niedzieli rozpoczynamy nowy okres liturgiczny zwany Wielkim Postem. Liturgiści proponują nam na ten dzień Ewangelię wg Św. Łukasza. Opisuje ona kuszenie Jezusa na pustyni.
Koniecznie potrzeba Ducha Świętego
Opis tego kuszenia w Łukaszowej Ewangelii to kontynuacja wydarzeń z poprzedniego rozdziału. Lokalizacja pozostaje taka sama: to okolice Jordanu i pustyni, jednakże wcześniej mowa była o świętym Janie, teraz zaś bohaterem jest Jezus. Po chrzcie Jezus jest teraz pełen Ducha Świętego i przez Niego wiedziony.
Jest Bogiem bliskim dla Izraela
Tak jak każdy człowiek, tak i Jezus zostaje poddany próbie kuszenia przez szatana. Diabolos po grecku oznacza oszczercę, a z języka hebrajskiego satan to oskarżyciel czy prześladowca. Rzeczownik diabolos poprzedzony rodzajnikiem to główny przeciwnik Boga i człowieka. To upadły anioł, który działa na szkodę rodzaju ludzkiego.
W tej części Ewangelii Łukasza przeczytamy nie tylko o odwołaniach do kuszenia Adama, ale także wzmianki o wyjściu Izraela z Egiptu oraz pobytu tego ludu na pustyni. I tak jak Adam oraz Izrael, tak i Jezus zostaje poddany kuszeniu. 40 dni spędza na pustyni, tak jak lud Izraela przez okres 40 lat. Analogie zauważamy również w historii Adama i Izraela. Tu niestety ukochany lud Boga, podobnie jak Adam w Edenie nie przechodzi pomyślnie próby kuszenia.
Przemień mnie w siebie, bym jak Ty stał się chlebem
Misją Jezusa jest wyzwolenie ludzi od jarzma grzechów. Bóg-człowiek jest solidarny ze swoim ludem – pości przez 40 dni nic przez ten czas nie jedząc, tak jak przed Nim Mojżesz. Pierwszą pokusą, którą podsuwa Mu szatan jest powiedzenie kamieniowi, żeby stał się chlebem. Ta fizyczna potrzeba zaspokojenia głodu, sięga głębiej, ponieważ uwzględnia fakt, że jest On Synem Bożym. Jezus natomiast przyszedł na świat, aby wyzwolić innych.
Na kuszenie szatana Chrystus odpowiada cytatem z Księgi Powtórzonego Prawa (8,3) – nie samym chlebem żyje człowiek. Nasz Pan został poddany próbie pod każdym względem podobnie jak my z wyjątkiem grzechu tak czytamy w Liście do Hebrajczyków.
Złożyć pokłon przed tronem Twym
Kolejnym kuszeniem jest wizja ukazująca wszystkie królestwa świata i obietnica, że Jezus będzie nad nimi panował pod warunkiem, że odda mu pokłon. Prawda jest taka, że Chrystus otrzyma potęgę, wspaniałość i o wiele więcej, ale nie od diabła, a od Boga Ojca, a Jego królestwo będzie trwało wiecznie. Natomiast spodobało się Bogu doświadczyć Swojego Syna najpierw cierpienia krzyża.
Ta druga pokusa to próba skłonienia Boga, aby w swojej misji poszedł na skróty. Diabeł promuje potęgę, którą pojmuje świat. Jest to władza polityczna. Pan natomiast nie przeszedł na świat jako Mesjasz-król polityczny, ale jako Ktoś, kto głosi Królestwo Boga. To władza daleko większa od tej zaproponowanej przez szatana. Jezus po raz kolejny cytuje Księgę Powtórzonego Prawa mówiącą o tym, że Panu, Bogu swemu będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz.
Tekst o kuszeniu Jezusa na pustyni możemy również odnaleźć w Ewangelii według świętego Mateusza. W odróżnieniu od Mateuszowej Ewangelii, Łukasz Ewangelista przedstawia ją w innej kolejności. U Świętego Łukasza punktem kulminacyjnym jest scena kuszenia w świątyni w Jerozolimie. Zamiast rzucić się w dół z najwyższego punktu świątyni, tj. Z jej narożnika, Jezus zostaje pod koniec Ewangelii uniesiony do nieba. Szatan odwołuje się do tego, że Jezus jest Synem Bożym i przez swoje wniebowstąpienie może potwierdzić rzeczywiście, że jest “Synem Najwyższego”.
Duchu Święty Stworzycielu, ożywiaj moją modlitwę
Diabeł powołując się na Pismo Święte przywołał niejako swoją zgubę. Jezus kontynuując Psalm 91 i cytując kolejne wersety zapowiada klęskę szatana. Przypomina Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego i tymi słowami kładzie kres kuszeniom szatana.
Lekarstwem na pokusy szatana jest to, co zaleca Kościół w czasie Wielkiego Postu. Są nim: modlitwa, jałmużna i post. Dzięki tym praktykom uczymy się kontroli nad sobą, oderwania od rzeczy materialnych oraz stajemy przed Bogiem w pokorze.
Prośmy Pana, abyśmy potrafili otwierać nasze serca na działanie łaski Bożej w nas.
