III NIEDZIELA ZWYKŁA

Ewangelista Łukasz rozpoczyna Ewangelię od wstępu, który ma na celu zachęcić czytelnika do dalszego czytania. Autor pragnie w ten sposób upewnić czytelników znających Stary Testament w przekonaniu o prawdziwości przekazywanej nauki.

Gdy odejdziesz, to napiszemy Ewangelię, aby Imię Twe znał świat

Zastosowane przez Łukasza złożone zdanie, które ma aż cztery wersety ma przedstawić charakter i cel Ewangelii o Jezusie. Autor od razu wskazuje na Chrystusa. Chce ułożyć opowiadanie. A przez to, że pragnie opowiedzieć o życiu Jezusa, Ewangelista wskazuje, że pisze historię. Dodatkowo nie jest to przypadkowa opowieść, ale zdarzenia, które dokonały się pośród nas, jako wypełnienie Bożego planu zbawienia, które zostały opisane w Starym Testamencie.

O Świadku prawdziwy umocnij nas,
Chcemy rozgłaszać: zmartwychwstał Pan

Święty Łukasz wskazuje również, że historia, o której pisze to zdarzenia przekazane od tych, którzy od początku byli naocznymi świadkami zbawczej misji Chrystusa. Ewangelista wspomina również o sługach słowa, którzy są wspólnie z naocznymi świadkami, nosicielami tradycji o Jezusie, które nam przekazali. Prawdopodobnie wśród tych obu grup są Apostołowie. To oni byli zarówno świadkami, jak i sługami słowa. W imię Chrystusa oddali swoje życie. Innymi naocznymi świadkami mogły być prawdopodobnie Maria Magdalena, Joanna, Maria i Marta z Betanii, Zacheusz czy inni opisani na kartach Świętej Księgi.

Duch Pański spoczywa na mnie, posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę. III Niedziela Zwykła.

To, iż Łukasz Ewangelista pragnie napisać tekst historyczny o Jezusie, widać również w tym, że postanowił on zbadać wszystko od pierwszych chwil i opisać po kolei. Po kolei może wskazywać na porządek chronologiczny bądź porządek logiczny w narracji. Zwrot do jednego z czytelników: dostojny Teofilu może wskazywać na kogoś o szczególnym statusie społecznym. Być może, że Teofil, to patron św. Łukasza, który sfinansował opublikowanie Ewangelii, i że był wysokim urzędnikiem rzymskim jak Festus czy Feliks. I chociaż Autor zwraca się do konkretnej osoby, to Teofil po grecku to kochający Boga, bądź kochany przez Boga. Tak więc, zwrot ten może oznaczać każdego czytelnika Ewangelii.

Słuchaj nauk mych i w sercu miłość miej

Historia o Jezusie napisana jest do tego, kogo Bóg miłuje. Święty Łukasz pragnie przekonać zarówno Teofila, jak i pozostałych czytelników o całkowitej pewności tego, o czym pisze. Chrześcijańscy czytelnicy powinni być pewni o prawdziwości nauk o Chrystusie, których im udzielono, bądź pewności co do rzeczy, o których ich katechizowano. Ta Ewangelia została napisana jako pomoc w nauczaniu wiary chrześcijańskiej. Ma ona na celu prowadzić ludzi do wiedzy o wierze Kościoła, a także do pogłębienia osobistej relacji z Bogiem.

I naucz mnie życiem dziękować

Jezus mocą Ducha powrócił na północ z Judei do Galilei. Rozpoczął On swoją działalność publiczną od nauczania w synagogach. Szybko zyskuje popularność, a wieść o Nim rozchodzi się po całej okolicy. Wróciwszy do Nazaretu, gdzie się wychował, w dzień szabatu udał się do tamtejszej synagogi. Podczas nabożeństwa, Jezus zaczął czytać ustęp z Pisma. Łukasz Ewangelista bardzo akcentuje tę czynność. W tekście Księgi proroka Izajasza, czytamy o misji Chrystusa.

3. Zwinąwszy księgę, Jezus począł mówić do zgromadzonych w synagodze: Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli. III Niedziela Zwykła.

Pan w pierwszej osobie odnosi się do proroctwa. Potwierdza swoją tożsamość i wyjaśnia: Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił. W chwili chrztu Duch Święty zstąpił na Jezusa. Dalsza część fragmentu z proroka Izajasza odnosi się do misji Mesjasza. Składają się na nią: zarówno słowa, jak i czyny. Duch posłał Go, aby niósł dobrą nowinę oraz głosił. Odbiorcami tego będą ubodzy tzw. anawim tj. ubodzy materialnie, pokorni wobec Boga i w Nim pokładający nadzieję. Wśród nich też są ludzie bogaci np. celnicy, ale ubodzy duchowo.

To co głosi Jezus to wolność (afesis), co także jest tłumaczone jako wyzwolenie. To, z czego będzie wyzwalał to grzech, poprzez ich odpuszczenie. Obwieszczenie tego wyzwolenie to czas łaski od Pana. A więc nastanie czas, że grzesznicy będą odzyskiwali wolność.

Gdy księgę swą otworzy Bóg

Jezus wykonał trzy czynności, które opisał Łukasz Ewangelista – Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł. To przyjęcie pozycji siedzącej oznacza, że Jezus rozpocznie nauczenie, dlatego też oczy wszystkich są w Nim utkwione, ponieważ oczekują aż przemówi. Mesjasz obwieścił dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście usłyszeli. Jezus oznajmił że wraz z Jego przyjściem czas oczekiwania na wypełnienie się Bożych obietnic się zakończył. W Nim się wszystko spełnia.

Wszyscy się dziwili pełnym wdzięku słowom, które płynęły z ust Jezusa. III Niedziela Zwykła.

z Bogiem znowu nas pojednał

Sakrament pokuty i pojednania
Nazywa się go sakramentem nawrócenia, ponieważ urzeczywistnia w sposób sakramentalny wezwanie Jezusa do nawrócenia, drogę powrotu do Ojca, od którego człowiek oddalił się przez grzech.
Nazywa się go sakramentem pokuty, ponieważ ukazuje osobistą i eklezjalną drogę nawrócenia, skruchy i zadośćuczynienia ze strony grzesznego chrześcijanina.
KKK 1423

Musimy zdawać sobie sprawę z tego, że ten szczególny czas łaski dany przez Pana nadal trwa. To czas, gdy Jezus ciągle przynosi nam wolność i odpuszcza grzechy tym, którzy w Niego wierzą i się nawracają. To w sakramencie pokuty i pojednania oczyszczamy się i jednamy się z Bogiem.

Prośmy Pana o to byśmy potrafili ze szczerą pokorą przychodzić do Niego i prosić o przebaczenie.