Historia Zgromadzenia

„Betania będzie wielkim dziełem. To mi już i niektórzy kapłani mówili, a to samo powiedział ks. bp Goral, nazywając Betanię „perłą” w Kościele świętym.”

Sługa Boży ks. Józef Małysiak

Jak powstało Zgromadzenie?

Ojciec Założyciel Sługa Boży ks. Józef Małysiak często wyjeżdżał do różnych parafii – związane to było z Jego posługą i głoszeniem rekolekcji. Podczas nich ks. Józef Małysiak zapoznał się z sytuacją duchowieństwa, ich kłopotami i trudnościami, widział problemy, z którymi borykali się kapłani w swojej pracy duszpasterskiej.

Według naszego Założyciela – kapłan, nie tylko dobrze przygotowany, ale i spokojny o swoją parafię może owocnie apostołować. Doświadczenie zdobyte przez ks. J. Małysiaka podczas bycia kapłanem diecezjalnym a potem zakonnym, pomogło mu zrozumieć potrzebę właściwej pomocy dla kapłanów w pracy parafialnej. Uznał, że w takiej sytuacji „tylko odpowiednio wyszkolone siostry zakonne mogą tak w parafii, jak też i na plebani, być wielką pomocą dla kapłanów”

s. Irena jako uczestniczka rekolekcji w Trzebini- 1929 rok

Rekolekcje zamknięte w Trzebini

Kiedy w 1929 roku, ks. J. Małysiak udzielał w Trzebini rekolekcji zamkniętych dla panien, wspomniał o pomocy dla kapłanów, zgłosiła się do niego Irena Parasiewicz, katechetka z Zakopanego, która zapragnęła włączyć się w nowe dzieło. Ona to jako współzałożycielka wspomagała ks. J Małysiaka w realizacji podjętego dzieła. To właśnie ona wyszła z inicjatywą nazwania nowej wspólnoty Betanią.

Wzorem dla Sióstr miała być Rodzina z Betanii, którą Jezus często  odwiedzał. Tam zatroskana Marta posługiwała Jezusowi, a Maria zasłuchana w Jego słowa siadała u Jego nóg. Tam Jezus miał przyjaciół, z którymi spędzał także trudne chwile przed męką. W Betanii wskrzesza Łazarza i przyjmuje wyznanie wiary dokonane przez Martę. Tą ewangeliczną Betanię siostry mają przenosić we współczesny świat stając się wsparciem duchowym i apostolskim dla kapłanów. 

6
Współzałożycielka s. Irena Parasiewicz

Założenie Zgromadzenia 

Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej powstało w Polsce w Wielki Czwartek – 17 kwietnia 1930 roku przy współudziale Ireny Parasiewicz powołał do istnienia Zgromadzenie Sióstr Rodziny Betańskiej. Zgromadzenie powstało w Puszczykowie koło Poznania. 

W początkach swojego istnienia pod nazwą Towarzystwo Służby Betańskiej było stowarzyszeniem kobiet, które pomagały w parafiach i zajmowały się działalnością misyjno-rekolekcyjną.

TPB zatwierdził ówczesny Kardynał Polski – August Hlond. Zostało ono powierzone Chrystusowi Królowi Wszechświata i Matce Łaski Bożej. Patronami Zgromadzenia są także św. Józef, św. Franciszek z Asyżu, Św. Piotr Apostoł i Aniołowie Stróżowie. 

Cel istnienia Sióstr Betanek

Pierwsze Statuty a potem Regulamin napisał ks. J. Małysiak. Wskazał na cele, dla których powołał w Kościele nową rodzinę zakonną:Celem głównym Towarzystwa Pracy Betańskiej jest własne uświęcenie Sióstr za pomocą ciągłego obcowania z Bogiem wszechobecnym, częstej a krótkiej adoracji Najświętszego Sakramentu i ciągłej, nieustannej pracy, pełnej poświęcenia się i zaparcia. Pracę tę mają Siostry Betanki wykonywać przede wszystkim na plebani i w kościołach. Na plebani mają się zająć gospodarstwem, kuchnią i bielizną, a w kościele utrzymaniem czystości i porządku, zarazem też ozdabianiem świątyni”. Ks. J. Małysiak nie ograniczył działalności Sióstr do wymienionych zadań, ale zalecił otwartość na wszelkie formy pomocy w Kościele w zależności od próśb ks. proboszcza: „A więc Siostry Betanki, o ile będą siły odpowiednie, mają oddać się pracy w kancelarii parafialnej, w parafii zaś mogą kierować przedszkolami, charytatywnymi instytucjami, organizacjami katolickimi. (…) mogą także pracować w pałacach biskupich, seminariach duchownych i w domach zakonnych”. Siostry miały być przy kapłanach nie tylko w Polsce, ale gdy zajdzie potrzeba również „na misjach wśród pogan”.

Pierwsze siostry betanki z o. Złożycielem ks. Józefem Małysiakiem. Druga od prawej s. Irena Parasiewicz

Rozwój Zgromadzenia

Zgromadzenie wzrastało liczebnie, w tym czasie Dom Generalny został przeniesiony z Puszczykowa do Kielc, a następnie do Nałęczowa na teren diecezji lubelskiej. Po kilku latach owocnej pracy na ziemi lubelskiej ks. biskup Fulman zatwierdził 25 lipca 1939 roku Konstytucje i Statut Towarzystwa Pracy Betańskiej.

Największą radością dla Założyciela była zgoda biskupa Piotra Kałwy na składanie przez Siostry ślubów zakonnych, czasowych i wieczystych. Ten przywilej otrzymały Siostry tuż przed śmiercią swojego Założyciela – 24 czerwca 1966 roku. Dla ks. J. Małysiaka było to jakby ostateczne potwierdzenie władzy Kościoła odnośnie założonej rodziny zakonnej, był spokojny, że teraz Siostry będą stabilnym zapleczem duchowym dla kapłanów: „Obecnie zostaje troska o rozwój Betanii, aby Siostry, przyjęte do wielu diecezji w Polsce i za granicą, mogły dać Kościołowi świętemu dużo apostolstwa, i choć jedną świętą, kanonizowana Betankę!”

Kolejne lata były w Zgromadzeniu czasem umacniania bogactwa duchowego i liczebnego. Rosła liczba placówek w Polsce i poza granicami. Ostatecznym potwierdzeniem Zgromadzenia Sióstr Rodziny Betańskiej jako Bożego dzieła, było zatwierdzenie papieskie otrzymane 25 stycznia 1992 roku. Odtąd Siostry Betanki stały się Zgromadzeniem na prawach papieskich, to znaczy, że Kościół uznał ich charyzmat oraz potrzebę służenia Bogu i ludziom.

o. Założyciel wśród betanek w Puszczykowie- 1933 rok (nad Założycielem s. Irena)
Śluby sióstr
Siostry w Kazimierzu Dolnym- lata 1942/1943