Siostra Lucjana, która na co dzień posługuje jako organistka, wzięła udział w warsztatach muzyczno – liturgicznych dla sióstr zakonnych „HYMNY I RESPONSORIA W LITURGII GODZIN”, które odbyły się w dniach 25 – 27 listopada 2025 roku w Częstochowie . To spotkanie było poświęcone w szczególności hymnom, które są używane w modlitwie brewiarzowej. Prowadziły je siostry: s. Dolores Nowak i s. Maria Bujalska ze Zgromadzenia Sióstr Uczennic Boskiego Mistrza. Siostra Dolores prowadziła część teoretyczną warsztatów, przybliżając genezę i znaczenie hymnów w liturgii godzin. Oto fragment wykładu:
Hymn (gr. hymnos – pieśń, hymnein – śpiewać, czcić, opiewać, sławić) oznacza uroczystą, podniosłą pieśń o tematyce pochwalnej i dziękczynnej, która sławi bóstwo, bohaterskie czyny, a także wielkie idee lub wartości. W sensie religijnym są to śpiewy posiadające ściślejszą formę językową i prostszą formę muzyczną. Teksty hymnów pochodzą zarówno z nabożeństw, jak i z religijnej poezji o charakterze medytacyjnym. Z obu tych definicji hymnu jasno wynika to, co podkreślają też dokumenty Kościoła, iż hymny ze swej natury domagają się śpiewu.
W swojej treści hymny nawiązują do pory dnia, w jakiej odmawiana jest dana godzina (dzień, noc, rano, południe, wieczór), lub do okresu liturgicznego czy celebrowanej tajemnicy. Hymny mogą też przejmować funkcję swoistej konkluzji całej modlitwy w określonej godzinie brewiarzowej, jak np. hymn Te Deum kończący Godzinę czytań.
Podczas śpiewu hymnu obowiązuje postawa stojąca.
W tradycji liturgiczno-muzycznej Kościoła istnieją różne sposoby wykonywania hymnów. W księdze zawierającej kompozycje hymniczne, Liber Hymnarius, zostało zasugerowane, że kolejne strofy hymnu mogą śpiewać naprzemiennie kantorzy z ludem albo lud na dwa chóry. Wtedy końcową doksologię mogą wykonać wszyscy wspólnie. Nic nie stoi też na przeszkodzie, aby w niektórych przypadkach hymn wykonali wszyscy uczestnicy liturgii, zwłaszcza, gdy przemawia za tym dobro zgromadzonych wiernych. W wykonanie hymnu można także włączyć chór wielogłosowy lub scholę, byleby nie wyeliminowało to zupełnie ze śpiewu wiernych. Ponadto dopuszczalny jest jednoczesny śpiew ludu i chóru w ten sposób, że wierni śpiewają główną melodię hymnu, a chór na jej tle towarzyszy ludowi śpiewem wielogłosowym.
Część praktyczną prowadziła s. Maria. Należała do niej nie tylko nauka melodii hymnów, ale także tzw. „rozśpiewka”, czyli przygotowanie, rozgrzanie głosu przed śpiewaniem. Siostra Maria zaznaczyła, że w śpiewaniu bierze udział całe ciało, nie tylko gardło, struny głosowe, usta i język. Stąd ważne jest także rozgrzanie mięśni. Siostra zaprezentowała ćwiczenia rozgrzewające mięśnie i struny głosowe.
Każdy dzień rozpoczynał się i kończył modlitwą liturgii godzin, pozwalając od razu praktycznie wprowadzać przyswojone wiadomości.
To spotkanie było skierowane do wszystkich sióstr zakonnych, nie tylko do organistek i będą kontynuowane w przyszłości. Zaplanowane są spotkania wiosną i jesienią. Te warsztaty były okazją poznania historii powstawania hymnów, a także do nauczenia się melodii dostosowanych do ich wykonania.
